Organizacja dnia

Malutkie dzieci bardzo potrzebują porządku w rozkładzie dnia. Jeśli określone zdarzenia, które dotyczą malucha będą się powtarzać regularnie i w stałej kolejności, z czasem dziecko zacznie rozumieć, co się dzieje. Pewne zjawiska będą dla niego bardziej przewidywalne i coraz lepiej znane a co za tym idzie i bezpieczne. Jak tylko obudzi się pomyśli: „Obudziłem się i teraz powitam się z rodzicami a później zjem śniadanko”, zamiast: Obudziłem się i co teraz?”. Jeśli natomiast kładzie się spać o różnych porach, zjada posiłki nieregularnie to w jego życiu panuje kompletny chaos. Stan taki jest niesłychanie stresujący dla malucha i zaburza jego bezpieczeństwo. W rezultacie dziecko częściej płacze.
Noworodek żyje własny rytmem i trzeba się do niego dostosować. Od początku warto jednak uczyć go odróżniania dnia od nocy a także zauważać stałe punkt w jego harmonogramie dnia – pobudki, ubieranie, kąpiel.

Pobudka
Bardzo ważne jest, aby maluch wstawał mniej więcej o tej samej porze. Dzięki temu dziecko jest wyspane a wieczorem nie ma problemów z zasypianiem. Pobudka o stałej porze oznacza spokojny początek dnia. Przywitajcie dzień miłym uśmiechem. Pamiętajcie o małej porannej toalecie, bo wówczas malec uczy się, że w ciągu dnia nie chodzi się w tym, w czym się spało i że trzeba się umyć.
Jeśli godzina, o której budzi się dziecko jest zbyt wczesna można spróbować go trochę przestawić poprzez kładzenie go spać odrobinę później (najlepiej stopniowo), a gdy się obudzi spróbować nakarmić przy zasłoniętych oknach (w trybie nocnym) i spróbować uśpić na jeszcze jakiś czas.

Posiłki
Noworodki oraz małe niemowlęta karmi się na żądanie, czyli w porach, które same wyznaczają. Jedne dzieci jedzą regularnie, inne mniej. Rozszerzając dietę, warto jednak proponować posiłki o stałych porach. Przerwy między nimi nie powinny być zbyt długie, bo maluch stanie się rozdrażniony i osłabiony. Nie może jednak jeść, co chwilę, bo nie będzie miał apetytu na coś konkretnego, np. obiad.

Drzemki
Jeśli dziecko jest zmęczone należy je położyć do łóżeczka. Aby jednak dzień nie mylił mu się z nocą zróbcie to w odmienny sposób, np. nie kładźcie go pod kołderką, tylko pod kocykiem. Uwzględniajcie pory jego drzemek w codziennym życiu. Nie starajcie się, aby spało w dzień jak najdłużej, bo może się zdarzyć, że nie będzie chciało spać w nocy.

Spacery
Nie ma większego znaczenia, kiedy wychodzimy z maluchem na spacer, ważne jest, aby spędzało minimum dwie godziny dziennie na świeżym powietrzu (za wyjątkiem zimy). Warto trzymać się w danym sezonie stałych pór spacerów, bo dzięki temu dziecko nie marudzi przy wychodzeniu z domu.

Zabawa
Można się bawić z dzieckiem przy każdej nadarzającej się okazji – przy przewijaniu, kąpieli itp. Warto jednak pamiętać, że dziecko chętniej bawi się, gdy jest wyspane i najedzone.
Dziecko potrzebuje zabaw, w których cała uwaga mamy skupiona jest na nim, ale i chwil, gdy może pobyć sam. Przed wieczorną kąpielą lub przed samym zaśnięciem lepiej nie rozbudzać śmiechem dziecka. To czas na wyciszenie.

Kąpiel
Najlepiej jest zaplanować ją o takiej porze, aby zaraz po niej maluch mógł iść spać. Ciepła woda wycisza i rozluźnia, więc dobrze przygotowuje do snu. Kąpiel, podobnie jak zmiana ubrania na wieczorne, karmienie i usypianie, to ważny punk wieczornego rytuału.

Zasypianie
Najważniejsze, aby maluch zasypiał o stałej porze. Nie może być zbyt późno, bowiem wówczas może przyzwyczaić się do późnego wstawania. Ważne, aby zasypianiu towarzyszył cały wieczorny rytuał a więc kąpiel, ubieranie, karmienie i usypianie.


Dyscyplina

Celem dyscypliny jest nauczenie dziecka jak postępować zgodnie z zasadami, których przestrzegania wymaga od niego społeczeństwo. Rodzice mogą wprowadzić rygorystyczny system nagród i kar, pod wpływem którego dzieci będą przez większość czasu posłuszne. Z drugiej strony stosowanie łagodnych kar dla niektórych oznacza po prostu swobodny, wyrozumiały styl kierowania zachowaniem dziecka, dla innych – niemądre zaspakajanie wszelkich jego zachcianek. Wybór miedzy surowością a łagodnością nie jest najważniejszy. Rodzice, którzy w razie potrzeby nie obawiają się okazać stanowczości, mogą osiągnąć dobre rezultaty zarówno za pomocą umiarkowanej surowości, jak i umiarkowanej łagodności. Umiarkowana surowość wymaga dobrych manier, natychmiastowego wykonania poleceń i utrzymywania porządku – nie szkodzi dzieciom, jeśli wzrastają w szczęśliwej rodzinie. Surowość jest szkodliwa, gdy rodzice są despotyczni, szorstcy, ciągle niezadowoleni. Dzieci wychowywane przez nich staną się albo uległe i bezosobowe, albo nieżyczliwe i małoduszne.


Kary

Kara jest skuteczna, jeśli wywołuje zamierzony efekt bez szkodliwych skutków ubocznych. Jeśli ukarane dziecko złości się i zachowuje jeszcze gorzej, kara najwyraźniej nie działa. Każde dziecko reaguje inaczej. W dziecku powyżej szóstego roku życia rozwija się poczucie sprawiedliwości – będzie potrafiło dostrzec, że kara jest zasłużona. Jednak w przypadku młodszych dzieci lepiej rzadziej wprowadzać kary typu „a teraz poniesiesz konsekwencje”, w ogóle nie należy ich stosować, jeśli dziecko nie ukończyło jeszcze trzech lat. Nie chcecie przecież wzbudzić w malcu ogromnego poczucia winy. Waszym zadaniem jest uchronienie go od pakowania się w tarapaty.


Wyznaczanie granic

Jeżeli dziecko zachowuje się wobec nas niegrzecznie trzeba natychmiast przywołać je do porządku. Jednocześnie można malca zapewnić, iż wiecie, że czasem się na was złości. Warto, by dziecko wiedziało, że rodzice zdają sobie sprawę z jego negatywnych emocji, ale nie są z ich powodu wściekli i nie porzucają go. W ten sposób maluch przezwycięży gniew a poczucie winy go nie przytłoczy. Wprowadzenie rozróżnienia między wrogimi uczuciami a wrogim zachowaniem sprawdza się w praktyce. Umiejętność nazywania własnych uczuć i świadomego decydowania, czy postępować zgodnie z nimi, stanowi podstawę zdrowia psychicznego. Gdy pomożemy dziecku znaleźć właściwe słowa na opisanie emocji, pomożecie mu w rozwoju inteligencji emocjonalnej, która jest bardzo ważna, aby w życiu odnieść sukces.

Maniery

Dobre maniery przychodzą naturalnie. Najważniejsze jest sprawienie, aby dzieci lubiły ludzi i miały wysokie poczucie własnej wartości. W przeciwnym razie trudno będzie je nauczyć nawet powierzchownej grzeczności. Bardzo ważne jest to, aby nie wprowadzać ich w zakłopotanie w obecności obcych dorosłych.
Warto wpoić swoim pociechom grzeczność i szacunek dla uczuć innych, nawet, jeśli nie zawsze jest to łatwe, szczególnie w przypadku młodszych dzieci. Warto się zastanowić, co jest dla was najważniejsze. Jakie przejawy grzeczności i manier chcielibyście widzieć u swoich dzieci. Pamiętajcie, aby przede wszystkim dawać dobry przykład. Jeśli atmosfera będzie przyjazna, maluchy będą dumne, że mogą się nauczyć uprzejmości. A ponieważ wszyscy lubią grzeczne dzieci, uznanie w oczach ludzi sprawi, że dzieci będą jeszcze bardziej przyjacielskie