• Relacje z ludźmi i światem zewnętrznym.
• Opieka w pierwszych latach życia
• Potrzeby emocjonalne po ukończeniu trzeciego roku życia
• Rola taty
• Poczucie własnej wartości
• Rodzeństwo
• Bliźniaki

  

Podstawy wychowania

Relacje z ludźmi i światem zewnętrznym.
Niemowlęta i dzieci zazwyczaj interesują się ludźmi i przedmiotami. Rodzice nieustannie obserwują niemowlę i zachęcają je do interakcji, reagując śmiechem na jego pierwsze uśmiechy. Kontakt z rodzicami wzmacnia u dziecka poczucie, że jest otoczone dobrą opieką i że łączy je więź z innymi ludźmi. Te pierwsze uczucia są podstawą zaufania, które wpływa na przyszłe relacje dziecka z otaczającym je światem. Maluch musi wiedzieć, że istnieje przynajmniej jedna dorosła kochająca osoba. Daje mu to poczucie bezpieczeństwa, które pomaga mu w realizacji wielu wyzwań okresu dorastania: szkoła, rozczarowania, trudne wyzwania. Kiedy dziecko otoczone jest miłością ma wystarczająco dużo wiary w siebie i motywacji, żeby opanować umiejętności niezbędne do rozwinięcia wrodzonych uzdolnień.

 

 

Osobowość dziecka najaktywniej kształtuje się w pierwszych dwóch-trzech latach życia, a kluczowe znaczenie na kierunek jej rozwoju ma postawa rodziców. Niemowlęta, którymi opiekują się kochający rodzice, rozwijają się najlepiej. Natomiast maluchy z sierocińców, w których pracuje za mało opiekunów, spędzające całe dnie samotnie, marnieją fizycznie, umysłowo i emocjonalnie. Niektóre z nich nigdy w pełni nie nadrabiają tych strat.
Dla małych dzieci najważniejsza jest ciągłość opieki. Już w wieku kilku miesięcy kochają i darzą zaufaniem jedną lub najwyżej kilka osób, z którymi przebywają i których obecność daje im poczucie bezpieczeństwa. Dlatego główny opiekun dziecka powinien kontynuować opiekę nad nim przez pierwsze dwa-trzy lata, albo też bardzo powoli i stopniowo przekazać swoje obowiązki następcy.

 

 

Po ukończeniu trzeciego roku życia dzieci zdają sobie sprawę z uzależnienia od rodziców. Liczą, że rodzice zapewnią im bezpieczeństwo i obdarzą miłością. Obserwują rodziców i wzorują się na nich. Utożsamiając się z rodzicami, dzieci uczą się jak być dorosłymi obywatelami, pracownikami, małżonkami i rodzicami.
W wieku trzech lat chłopcy i dziewczynki zaczynają się przyglądać rolom pełnionym przez rodziców. Chłopiec wyczuwa, że jego rolą jest być mężczyzną, więc koncentruje się na obserwowaniu taty. Dziewczynka w tym wieku potrzebuje ojca równie mocno, bowiem obserwując ojca uczy się, jacy powinni być mężczyźni.
Dziewczynka podziwia i naśladuje mamę. Relacje między rodzicami wpłyną na przyszły związek dziewczynki z jej mężem. Mama jest też pierwszą wielką miłością synka. To ona kształtuje jego romantyczny ideał kobiety.
Dla dziecka lepiej jest, jeśli mieszka z dwojgiem rodziców, jeśli rodzice kochają się i szanują nawzajem. W dorosłym życiu dziecko będzie miało na czym wzorować stosunki z partnerem.

 

 

Dzieci powinny doświadczać różnych stylów wychowania, które nie wykluczają się nawzajem i nie są sobie przeciwstawne, ale wzajemnie się uzupełniają i wzbogacają. Kiedy tata bierze udział w pracach domowych, nie tylko odciąża mamę ale również pokazuje, że zajęcia te są istotne dla dobra rodziny, że wymagają umiejętności i wiedzy i że kiedy jest w domu , stanowią jego obowiązek tak samo jak jej. To właśnie powinny ujrzeć dzieci, aby uszanować umiejętności i role mężczyzn i kobiet.

 

 

Częścią poczucia własnej wartości jest wiara w siebie. Kiedy chwalimy malucha to tym samym dodajemy mu wiary w siebie. Pochwały jednak muszą być szczere inaczej dziecko natychmiast to wyczuje. Dziecko na zmianę obsypywane komplementami i obelgami, w zależności od nastroju rodziców, nie będzie miało poczucia własnej wartości. Stanie się niespokojne i nerwowe.

 

 

Rodzice mogą do pewnego stopnia osłabić zazdrość pomiędzy rodzeństwem. Ale to, czy bracia i siostry naprawdę się lubią, czy jedynie tolerują, zależy od przypadku. Mała różnica wieku i zgodność charakterów może sprzyjać przyjaźnią na całe życie. Natomiast konflikt temperamentów może sprawić, że dzieci nigdy nie będą się dobrze czuły w swoim towarzystwie. Rodzice często mają do siebie pretensje, ze ich uczucia do dzieci nie są jednakowe. Ponieważ jednak dzieci różnią się od siebie, rodzice nie są w stanie obdarzyć każdego z nich identycznym uczuciem.To ludzkie, że każde z naszych dzieci wzbudza w nas inne uczucia, że niektóre z ich cech lubimy, inne nie. Gdy to zrozumiemy pozbędziemy się poczucia winy.

 

Im maluchy jest starsze, tym więcej pojawia się sporów między rodzeństwem: o kolejność karmienia, zabawki, uwagę mamy. Jak powinniśmy postępować w takiej sytuacji?
Kupujcie podobne zabawki. Gdy widzicie, że wasze maluchy lubią się bawić jednocześnie tymi samymi zabawkami, kupujcie od razu dwie sztuki.
Błądźcie cierpliwi. Maluchy po jakimś czasie same się godzą, co uczy ich samodzielnie rozwiązywać problemy.
Nie szczędźcie komplementów. Jeśli malec sam odda zabawkę płaczącej siostrze lub bratu, pochwalcie go za to. W ten sposób sygnalizujecie mu, że to pozytywne zachowanie.
Błądźcie stanowczy. Dzieci muszą wiedzieć ponad wszelką wątpliwość, że nie wolno się bić. Jeśli któreś z nich egzekwować swoje prawa siłą, wytłumaczcie maluchowi, że tak nie wolno.