Poród naturalny

Poród naturalny to taki, który przebiega siłami i drogami natury, w pozycji, jaką wybiera kobieta, w którym nie ma ingerencji w postaci podanie oksytocyny, przebicia pęcherza płodowego czy masażu szyjki macicy.
We wczesnym okresie porodu umożliwia się kobiecie przyjmowanie dowolnej wygodnej pozycji. Większość kobiet w czasie porodu woli kucać, siedzieć albo klęczeć.

 

 

Podczas tak zwanych porodów bolesnych może dojść do zwolnienia czynności serca płodu na skutek niedotlenienia. Dzieci z porodów trudnych i bolesnych są zazwyczaj dziećmi "zmęczonymi" tak jak ich mamy. Dzieci z porodów niebolesnych nie mają tego typu zmartwień. Możliwość spadku ciśnienia tętniczego matki podczas znieczulenia porodu jest przy stosowanych dawkach minimalna. Nieporównanie bardziej niebezpieczna jest pozycja leżąca na wznak, gdy matka ma prawidłowe ciśnienie tętnicze (mierzy się je powyżej miejsca ucisku) a w naczyniach zaopatrujących macicę i płód (poniżej miejsca ucisku aorty i żyły głównej dolnej) ciśnienie tętnicze w ciągu kilku minut znacznie się obniża ograniczając dopływ krwi i tlenu do pracującego mięśnia i czekającego na tlen płodu.

Wszystkie leki przeciwbólowe, użyte zwłaszcza w znieczuleniu zewnątrzoponowym, przechodzą z krwi matki do płodu. Żaden z nich nie jest korzystny dla płodu. Leki podane do przestrzeni zewnątrzoponowej mają dużą rozpuszczalność w tłuszczach. Dlatego, z uwagi na dużą zawartość w niej tkanki tłuszczowej, wchłanianie leków do naczyń krwionośnych matki jest minimalne. Niewielkie ilości leku krążącego we krwi matki w niewielkim stopniu są w stanie przeniknąć przez łożysko do krążenia płodu. Dlatego stężenia leków użytych do znieczulenia osiągają niewykrywalne stężenia we krwi płodu. Należy pamiętać, że leki te podawane są w ilościach 4 - 6 krotnie mniejszych niż w zastrzykach domięśniowych.
Zdarza się, że niektóre dzieci zaraz po urodzeniu muszą być jak najszybciej operowane. Wówczas stosuje się u nich znieczulenie zewnątrzoponowe z dawkami leków przekraczającymi te ze znieczulenia porodu. Wtedy dawki leków wielokrotnie przekraczają te osiągane podczas znieczulenia porodu.

Znieczulenie oznacza, bowiem kontrolowane wyciszenie większości sygnałów dochodzących z organizmu. O tym, co się dzieje, dowiadujesz się od położnika. Nowoczesne znieczulenie stosowane od dawna oznacza usunięcie lub znaczne złagodzenie bólu i żadnych innych, istotnych dla rodzącej kobiety doznań. Przy stosowanych obecnie dawkach zachowane jest czucie parcia. Poza tym są kobiety rodzące, u których z innych powodów występuje porażenie kończyn dolnych, które rzeczywiście nie czują parcia i rodzą drogami naturalnymi.

Znieczulenie daje komfort kobiecie rodzącej, bowiem skutecznie eliminuje wpływ szkodliwego bólu na organizm mamy i dziecka. Znieczulenie nie ma wpływu na częstość i amplitudę skurczów macicy, jednak poprzez zniesienie szkodliwego bólu (np. zwiększenie napięcia mięśni dna miednicy, które zmusza macicę do wykonywania większej pracy - niepotrzebnie - w dłuższym czasie) oraz usunięcie czynników hormonalnych zaburzających czynność skurczową macicy przyspiesza i ułatwia poród.

Znieczulanie można podać dopiero wówczas, kiedy szyjka macicy ma 3-4 cm rozwarcia i występują regularne skurcze macicy. Przy takim rozwarciu i regularnych skurczach macicy pojawia się zazwyczaj silny ból, który problem bólu, który wymaga eliminacji.

Poród, w którym podano znieczulenie jest nadal porodem fizjologicznym. Kobieta rodząca jest pod opieką położnej, poród powinien być też nadzorowany przez anestezjologa, który co jakiś czas odwiedzi pacjentkę. Tak jak położnik.

Są sytuacje podczas porodu, które wymagają stosowania leków wpływających na czynność skurczową macicy. Ma to miejsce na przykład w przypadku tężcowego skurczu macicy, podczas którego przepływ krwi przez łożysko praktycznie ustaje grożąc, co najmniej znacznym niedotlenieniem płodu. Podobnie, byłoby błędem nie stosowanie środków nasilających skurcze macicy w sytuacji, gdy poród mimo istnienia dobrych warunków postępuje powoli a pojawia się realne zagrożenie infekcji wewnątrzmacicznej.

 

 

Czasami zdarza się, że kobieta musi leżeć płasko przez dwadzieścia cztery godziny, inaczej grożą jej bardzo silne bóle głowy. Nie pojawiają się one jednak od razu, tylko narastają stopniowo. Dopiero po kilku dniach stają się bardzo intensywne. Jednak bóle głowy występują przeważnie wtedy, gdy nie postępuje się z nimi prawidłowo od samego początku. Prawidłowe postępowanie umożliwia zazwyczaj definitywne usunięcie przyczyny występowania bólów głowy w ciągu kilkunastu minut.

Możesz być wtedy znieczulona zewnątrzoponowo. W pierwszym okresie porodu albo jeszcze wcześniej lekarz wkłuje igłę w przestrzeń między kręgami okolicy lędźwiowej.

Oprócz środków przeciwbólowych lekarz może ci wtedy podać leki rozkurczowe albo anksjolityki. Mimo że nie są to środki przeciwbólowe, mogą czasem wystarczyć do tego, by się odprężyć.

Łącznie z zastrzykiem możesz też dostać czopek albo kroplówkę. Takie metody można stosować także w wypadku przeciwwskazań do znieczulenia zewnątrzoponowego. Jeśli to nie pomaga, a rodząca bardzo cierpi, można podać jej narkotyczne leki przeciwbólowe (morfinę, dolargan). Przeciwwskazań do znieczulenia porodu jest bardzo niewiele - ze strony położniczej są to sytuacje, w których wiadomo, że nie ma szans, że poród odbędzie się drogami naturalnymi albo takie, co, do których istnieje przekonanie, że poród drogami naturalnymi będzie dla płodu związane z dużym i niepotrzebnym ryzykiem uszkodzenia. Ten aspekt powinien być omówiony z położnikiem jak najwcześniej w ciąży tak, aby mama wiedziała, czego może spodziewać się podczas porodu.

Do czasu przecięcia pępowiny matka i dziecko tworzą jeden organizm. Wszystko, co podajemy matce, działa do pewnego stopnia na dziecko. Raczej należy zauważyć, że każdy lek podany matce przy użyciu odpowiednio czułego sprzętu będzie można wykryć we krwi dziecka. Jeżeli porównamy dwie metody łagodzenia bólu porodowego, jakimi są dożylne podani narkotyku i jego podanie do przestrzeni zewnątrzoponowej to okaże się, że do żyły pacjentki podaje się kilkakrotnie więcej lekarstwa niż do przestrzeni zewnątrzoponowej.

Najmniejszy niekorzystny wpływ ma na nie znieczulenie zewnątrzoponowe, bo używa się do niego minimalnych dawek leków, które prawie nie przechodzą do układu krążenia i przez łożysko do płodu. Wszystkie inne leki (w czopkach, tabletkach, zastrzykach) podane matce przechodzą także do krwiobiegu płodu. Większość z nich nie działa jednak niekorzystnie. Ponadto dzięki znieczuleniu poród przebiega bez napięć, lęku. - Takie "znieczulone" dzieci są mniej niedotlenione niż te rodzone w wielogodzinnych bólach, a zatem są zdrowsze. To oczywiście niezbyt fortunne wyrażenie - podczas znieczulenia porodu to nie dzieci są pod wpływem znieczulenia, ale kobiety rodzące.

W każdym razie znieczulenie to na pewno lepsze wyjście od wymuszania na lekarzu cesarskiego cięcia. - To przecież poważna operacja. A dla dziecka raptowne wyjęcie go z macicy wielką szorstką łapą też nie jest przyjemnością. Wokół samej techniki znieczulenia zewnątrzoponowego jak również podpajęczynówkowego stosowanych przecież nie tylko w sytuacji, gdy trzeba znieczulić poród narosło tyle nieporozumień, że czas już chyba by w tej sprawie zaczęli wypowiadać się ci lekarze, którzy mają najwięcej do czynienia z różnymi technikami znieczuleń przewodowych.

 

 

 
Korzyści wynikające ze zniesienia bólu z pewnością mają znaczenie dla wielu rodzących się dzieci i polegają przede wszystkim na zapewnieniu dziecku optymalnego zaopatrzenia w tlen.

Trzeba pamiętać, że ból porodowy prowadzi do spadku zawartości tlenu we krwi matki średnio o 25%, a wcale nierzadko nawet o 50%. Zawartość tlenu we krwi płodu zachowuje się w analogiczny sposób.
Znieczulenie eliminuje zmiany zawartości tlenu we krwi matki a przez to płodu i powoduje, że kobieta rodząca ma zawsze optymalną zawartość tlenu dostępną dla dziecka. Podsumowując znieczulenie zewnątrzoponowe zapewnia prawidłowe dotlenienie krwi płodu, znaczne zmniejszenie jego kwasicy metabolicznej oraz niezaburzoną reakcję adaptacyjną do zmieniających się warunków.


Cięcie cesarskie

Kiedy poród nie jest możliwy siłami natury, ciążę trzeba rozwiązać operacyjnie, tzn. przez cięcie cesarskie. Cięcie cesarskie polega na urodzeniu dziecka i łożyska poprzez: cięcie cesarskie brzuszne, klasyczne lub pochwowe.
Wykonuje się je w szczególnych przypadkach, ratując często życie dziecka i zdrowie rodzącej. Jak każda operacja, cięcie cesarskie pociąga ze sobą ryzyko dlatego kwalifikują się do niego kobiety ze szczególnymi wskazaniami. Bardzo często kobiety już w trakcie ciąży wiedzą, iż poród siłami natury jest niemożliwy.

Schorzenia, które przesądzają o konieczności przeprowadzenia cesarskiego cięcia:
- wysoka krótkowzroczność (wymagana jest wtedy konsultacja okulistyczna i dokładna ocena dna oka)
- niestosunek główkowo-miedniczy (miednica ścieśniona)
- nieprawidłowego położenia i ułożenie płodu (np. położenie poprzeczne, czasem położenie miednicowe u pierwiastek)
- nieprawidłowa budowa miednicy u kobiety (uwarunkowane jest to niekiedy również wielkością dziecka);
- poważne zatrucie ciążowe, rzucawka
- wysokie nadciśnienie tętnicze uwarunkowane ciążą (występuje przy zaniechaniu leczenia przy niedojrzałej szyjce macicy)
- przedwczesne odklejenie łożyska prawidłowo usadowionego
- centralnie przodujące łożysko (łożysko zakrywa ujście wewnętrzne szyjki macicy i jest przyczyną krwawienia, najczęściej o dużym nasileniu)
- słaba akcja skurczowa macicy i przedłużony poród
- osłabione ściany macicy powodowane guzami lub wcześniejszymi zabiegami chirurgicznymi na macicy
- guzy zamykające kanał rodny
- inne schorzenia ogólnoustrojowe kobiety, stanowiące przeciwwskazanie dla wysiłku porodowego.

Wskazania do przeprowadzenia cięcia cesarskiego:
- położenie podłużne miednicowe płodu
- konieczność wcześniejszego rozwiązania w przypadku konfliktu serologicznego lub cukrzycy matki
- wypadnięcie pępowiny
- zagrażająca zamartwica wewnątrzmaciczna płodu

 

 

Polega na otwarciu jamy brzusznej w dolnej linii środkowej ciała. Nacina się otrzewną w dolnym biernym, cienkościennym odcinku macicy (cięcie nadszyjkowe), następnie otwiera się poprzecznie wiązki mięśnia macicznego i wydobywa płód, a potem łożysko. Zeszywa się dwuwarstwowo błonę mięśniową macicy i pokrywa ją otrzewną, następnie zeszywa się powłoki brzuszne.

 

 

Polega na podłużnym przecięciu trzonu macicy. Z uwagi na fakt zwiększonego niebezpieczeństwa zapalenia otrzewnej i małej wytrzymałości blizny, zabieg ten wykonywany jest jedynie w przypadku konieczności następowego usunięcia macicy.

 

 

Po łukowatym nacięciu przedniej ściany pochwy, lekarz odsuwa pęcherz i rozcina przednią ścianę szyjki aż do ujścia zewnętrznego macicy. Ten rodzaj cięcia nie może być stosowany w miednicach ścieśnionych i w przypadkach, gdy wskazaniem jest dobro dziecka.
Czasami dopiero w trakcie porodu okazuje się, że poród naturalny nie przebiega prawidłowo np. pojawiają się zaburzenia w akcji serca dziecka i lekarz decyduje się na cięcie cesarskie. Zdarza się również, że mimo prawidłowej akcji skurczowej szyjka się nie rozwiera, główka nie zstępuje w głąb kanału rodnego, a czasem akcja skurczowa ustaje lub jest osłabiona. Wraz z przedłużaniem się porodu może istnieć konieczność jego operacyjnego ukończenia.


Poród rodzinny

Coraz częściej przyszli rodzice decydują się na poród z partnerem. Osobą towarzyszącą może być partner, przyszła Babcia, przyjaciółka, siostra, sąsiadka, czyli osoba, której obecność pozytywnie wpłynie na przyszłą mamę. Taka osoba powinna wraz z przyszłą Mamą uczestniczyć w zajęciach szkoły rodzenia. Podczas porodu przyszła mama czuje się pewniej, bo ma przy boku bliską osobę, a jednocześnie zarówno ona jak i paluszek znajdują się pod fachową opieką lekarską. Poród rodzinny może też być porodem "wodnym".

Pokoje do porodów rodzinnych są to małe salki z prysznicem lub wanną. Coraz częściej spotkać można dobrze wyposażone pokoje urządzone jak pokoje mieszkalne - kanapa, telewizor, kwiaty w wazonie. Czasami znajdują się tam - zamiast czy obok zwykłych łóżek - krzesła porodowe, umożliwiające kobiecie rodzenie w pozycji pionowej, ułatwiającej parcie. Pokoiki dają poczucie intymności, stwarzają domową atmosferę, która korzystnie wpływa zarówno na Mamę, jak i maluszka. Często jednak należy za nie dodatkowo płacić.

Poród rodzinny jest porodem aktywnym, w którym kobieta chodzi, przyjmuje dowolną pozycję parcia, korzysta ze sprzętów pozwalających jej łagodzić ból i przyspieszających akcję porodową: drabinki (ułatwiające kobiecie utrzymanie pionowej pozycji, co znacznie przyspiesza poród), worki sako (pozwalające kobiecie przyjąć dowolną pozycję podczas skurczów), gumowe piłki (ułatwiają dziecku opuszczenie się w dół kanału rodnego, gdyż siedząc na niej kobieta może kołysać biodrami, rozluźniając w ten sposób mięśnie). Podczas porodu rodzinnego kobieta może także poprosić o podanie jej znieczulenia, aby zmniejszyć ból porodowy.

Osoba asystująca jest bardzo ważnym pomocnikiem. Opiekuje się przyszłą Mamą, dodaje otuchy, rozmawia, masuje plecy, liczy skurcze, prowadzi do wanny (ciepła woda odpręża, rozluźnia mięśnie, przyspiesza akcję porodową), podaje wodę - po prostu pomaga rodzącej. W każdej chwili może również wezwać personel, gdy cokolwiek wyda się niepokojące.

Pierwsza faza odbywa się pod dyskretną opieką położnych. Co pewien czas zagląda też lekarz. Dopiero w drugiej fazie porodu położna nie opuszcza już pokoju i to ona przyjmuje poród.
Gdy maleństwo powita świat - szczęśliwy Tata przecina pępowinę. Gdy poród dobiegnie końca, Tata robi zdjęcia, a maluszek w ramionach Mamy po raz pierwszy ssie pierś. Maleństwo zostaje również poddane rutynowej kontroli lekarskiej. Potem cała trójka zostaje przez jakiś czas w pokoju. Jest to piękny czas, podczas którego nikt rodzinie nie przeszkadza.

 

 

 

Przygotuj i spakuj swoją torbę odpowiednio wcześnie (3 tygodnie przed planowanym terminem porodu). Ustal sposób transportu i komunikowania się z rodziną w sytuacjach awaryjnych. Zanotuj numer telefonu do szpitala położniczego, który wybrałaś - będziesz mogła o każdej porze nawiązać z nim kontakt. W torbie powinny znajdować się:
 
- Kartę ciążową, skierowanie do szpitala, ostatnie USG płodu
- Dokument potwierdzający grupę krwi, inne badania, wskazane przez lekarz,
- Dowód osobisty, legitymację ubezpieczeniową
- Przybory toaletowe, kosmetyki, szlafrok, kapcie
- Ręcznik, klapki pod prysznic
- Duże, chłonne podpaski
- Bieliznę, skarpety, biustonosz dla karmiących + ewentualnie wkładki laktacyjne
- Koszulę nocną - 2 sztuki
- Ipoda, coś do czytania
- Telefon komórkowy
- Wyprawkę dla dzidziusia. Na okres pobytu w szpitalu zaleca się przyniesienie (niekoniecznie w dniu porodu) dla dziecka: 2 ręczniki frotte,  2 kaftaniki,  2 śpioszki, czapeczkę, kocyk, zapas pieluszek jednorazowych lub tetrowych, kosmetyki dla malucha.