W naszym społeczeństwie wychowywanie dzieci wciąż postrzegane jest jako zadanie kobiety, mimo iż mężczyźni w coraz większym stopniu uczestniczą w opiece nad dziećmi i prowadzeniu domu. Nie ma powodu, dla którego ojcowie nie mieliby równie dobrze jak matki opiekować się dziećmi, w równej mierze przyczyniać się do ich rozwoju. Dzielenie się odpowiedzialnością przynosi korzyści wszystkim członkom rodziny. Część tych korzyści zostanie jednak zaprzepaszczonych, jeśli ojciec uważa, że w ten sposób robi żonie przysługę. Pracujący tata zrobi najwięcej dla dzieci i żony, jeśli weźmie na siebie połowę zadań związanych z opieką nad dziećmi po powrocie z pracy i w weekendy, nawet, jeśli żona nie pracuje zarobkowo. Pod wieczór energia mamy jest już na wyczerpaniu i wtedy bardzo wskazana jest pomoc mężczyzny. Dobrze jest, gdy dzieci doświadczą różnych stylów wychowania i sprawowania kontroli, stylów, które nie wykluczają się nawzajem, wzajemnie się uzupełniają i wzbogacają.

Przez dziewięć miesięcy ciąży, w czasie niemowlęctwa, aż do momentu, kiedy dziecko stanie się nastolatkiem, wmawiają mężczyznom, że nie nadają się do opieki nad dzieckiem. Kobiety twierdzą, że źle karmią butelką i zbyt lekko ubierają maluchy. Bardzo często mężczyźni przyjmują te zapewnienia jako prawdziwe i szybko się wycofują. Tymczasem to mężczyźni w wielu przypadkach są skuteczniejsi od mamy. Jeśli panowie nie porzucą prób udowodnienia tego bliskim, ominą ich kompleksy „mniej ważnych” rodziców. Oto tylko niektóre z ważnych atutów.

• Tata w domu

Coraz częściej zdarza się, że to tata zostaje w domu, a mama pracuje na pełen etat. Mężczyźni ci biorą na siebie większą część obowiązków związanych z opieka nad dziećmi i prowadzeniem domu, gdy dzieci są malutkie. Badania wykazują, że dzieci wychowywane przez „pana mamę” na ogół wyrastają na osoby tak samo emocjonalne i umysłowo zrównoważone jak dzieci wychowywane w bardziej tradycyjnych rodzinach. Obawy, że chłopcy wyrosną przez to na maminsynków, a dziewczynki będą mało kobiece, nie znajduj…ą potwierdzenia w faktach.

• Mistrz kąpieli

Utarło się, że to ojcowskie zadanie i słusznie! Panowie są bardziej opanowani od żon, a ich chwyt jest pewniejszy. Myślą zadaniowo, więc dodatkowe kłopoty, jakie mamom sprawia kąpiel, dla nich są drugorzędne. Skupiają się ma umyciu i ubraniu malca. Reszta wychodzi im niejako przy okazji, choć tak wygląda to tylko z boku. W rzeczywistości po pierwszych nerwowych próbach szybko osiągają wprawę, co daje doskonałe efekty.

• Mistrz usypiania

Wieczorem mama po całym dniu z maluszkiem często marzy o odpoczynku. Tata, czując nerwową atmosferę, stara się zniknąć z pola widzenia, by nie zaogniać sytuacji. Tymczasem powinien wykorzystać to, że jest spokojniejszy i zająć się maluchem. Dziecko wyczuje opanowanie taty i szybko zaśnie.

• Szaleństwa

To panowie od dziecka wdrapują się na drzewa, wbijając drzazgi w dłonie. Ganiają się w berka, biją się, upadają na rowerach i łamią ręce. Co z tego wynika? Że to panów życie lepiej nauczyło oceniać ryzyko, czy coś się uda. Dlatego kiedy podrzucają swoje pociechy do góry, przewracają się z nimi na trawie, albo turlają z zaśnieżonych górek, co wiedzą, co robią. Za młodu popełniali błędy, teraz już się im nie zdarzą. Krzyki przerażonych babć i cioć nie powinny ich odstręczać od tego typu zabaw. Bo są one potrzebne dzieciom tak samo jak przytulanie z mamami i czytanie książek z dziadkami.

• Budujemy

Mężczyźni wykonują większość prac domowych wymagających „złotej rączki”. Podobnie jest z nauczaniem szkraba prostych czynności manualnych. To na panów spada ten obowiązek, bo to oni mają adekwatne doświadczenie. Wiedzą, jakie deski kupić, aby wykonać karmnik dla ptaków. Ich ojcowie nauczyli ich jak wystrugać łódkę kory albo zrobić łuk czy procę. Synowie zaś liczą na to, że wiedzę, którą zdobyli, będąc w ich wieku i której byli tak bardzo dumni, teraz z chęcią przekażą im. Poza tym mało jest przyjemniejszych chwil od tych, kiedy tata buduje coś razem z maluchem.

• Odpowiedzialny nauczyciel

Nikt tak nie nauczy dziecka, jak być pomocnym i bezinteresownym, jak jego mama. Jednak dziecko powinno mieć zakodowany nie tylko altruizm. Trzylatek nie musi znać wszystkich ciemnych stron życia, ale już pięciolatkowi można zasygnalizować pewne zagrożenia. Chociażby o tym, że warto wypowiadać swoje zdanie i trzeba szanować odmienne opinie innych. Że należy stawać w obronie słabszych, choć byłoby to narażenie się na ryzyko ośmieszenia. Że nie warto iść za głosem większości, jeśli ta proponuje coś, co jest złe. Ze nie wolno kłamać w ogóle, a tym bardziej dla osiągnięcia korzyści, buntować jednych przeciwko drugim, donosić i wykorzystywać przewagi fizycznej. Takich zachowań są tysiące. Nauką większości powinni zająć się ojcowie, jeśli chcą być dumni ze swoich pociech także wtedy, gdy już dorosną.

 

• Pierwszy przyjaciel

Tata, który ma autorytet, jest szanowany przez dzieci. A ten, który udziela prawdziwych i wyczerpujących odpowiedzi na zadawane pytania, staje się dla dziecka wyrocznią. Tak się składa, że to ojcom dzieci zadają najwięcej trudnych pytań. Zamiast je lekceważyć, tata powinien potraktować je poważnie. Chociaż pytania, zwłaszcza czterolatka, nigdy się nie kończą, to w żadnym wypadku nie wolno ich lekceważyć. Odpowiadając półsłówkami lub, co gorsza, zbywając ciekawskiego szkraba, stąpamy po cienkim lodzie. Dziecko przyzwyczai się, że jego zainteresowania nie są naszymi i zacznie się od nas oddalać. Przy okazji – na mnóstwo pytań nie ma się gotowej odpowiedzi w głowie można dziecko przyzwyczaić do sięgania do książek po bardziej szczegółową wiedzę oraz do tego, że słów „nie wiem” nie należy się wstydzić.